Topo > Murki Brętowskie (zobacz opis dojazdu)

1.5. Gdyński (Drugi Czerwony, Mały)

Najbardziej uczęszczany z wszystkich Trójmiejskich Murków — to tutaj koncentruje się murkowe życie sportowe i towarzyskie.

Trawersik i Zacięcie Najłatwiejszej Ścianki to gwoździe programu każdego egzaminu dla początkujących. Prawie nigdzie nie ma kruszyzny, „skała” jest lita, ale za to w wielu kluczowych miejscach popularnych dróg znaleźć można glazurki wytworzone przez pokolenia ślizgaczy.

Strona wschodnia

Gdyński od wschodu (5.2 m).

1. Najłatwiejsza Ścianka („Z palcem w d…”), III. Liczne dowolne warianty, doskonałe miejsce do swobodnego żywcowania — typowa ścianka kursowa, podobnie jak jeszcze łatwiejsze sąsiednie zacięcie. Popularne utrudnienia Ścianki to przejście jej (po lewej, w górze do końca) na samych podchwytach (IV+), z użyciem tylko jednej ręki (stąd nazwa), z rękami w kieszeniach lub „twarzą do ekspozycji”. Innym sposobem przechodzenia Najłatwiejszej Ścianki jest tzw. Wąskotorówka (VI+), biegnąca w lewo w skos do góry pomiędzy dwoma ogranicznikami.
2. Trawers Najłatwiejszej Ścianki, V. Łapy tylko w szparze pod betonem.
3. Zacięcie Najłatwiejszej Ścianki (Zacięcie Kursantów), II+. Utrudnienia opisane przy Najłatwiejszej Ściance.
4. Filar Kowalewskiego, IV+. Prawy filarek wschodniej ściany czołowej. W miejscu gdzie filarek zaczyna się przewieszać należy go opuścić i wyjść do góry ścianą czołową. Dalszym ciągiem filarka prowadzi Górny Trawers.
5. Milczarówka, VI.3+. Droga prowadzi wewnętrzną ścianą mostu tuż na lewo od prawego filarka. Nie korzystając z żadnych chwytów poza krawędzią (tzn. leżących na ścianie czołowej), trzeba dojść do miejsca, gdzie ściana wewnętrzna powoli staje się sufitem mostu. Tu przechwyt do dwóch doskonale z dołu widocznych klam na ścianie czołowej i dalej wprost w górę. Efektownym utrudnieniem drogi jest tzw. Lewa Milczarówka, polegająca na strzale do pochyłej półki na początku trudności, z przedostatniego chwytu na Trawersie (z lewej ręki). Inne utrudnienie stanowi tzw. Wariant Korczaka, czyli sięgnięcie do klam na wyjściu bezpośrednio z dziury na trzy palce (a nie z dobrej półki na lewo). Łatwiejsze jest za to sięgnięcie do położonej jeszcze dalej w suficie dziurki na jeden palec i dopiero z niej wyjście do góry.
   1. Epitafium Emila Kaczadze, VI.4+. Połączenie Milczarówki z zejściem Endżinówką.
   2. Eksplozja Radości, VI.4+. Wejście Milczarówką, przejście w suficie przez charakterystyczną dziurkę na jeden palec i wyjście pośrodku łuku między dwoma czerwonymi ogranicznikami.
   3. Syndrom Bibbita, VI.5/5+. Dojście Eksplozją Radości do klamy tuż nad krawędzią okapu, skąd poprzez jeszcze jeden duży chwyt powrót na ściany wewnętrzne (pod okap) i zejście z drugiej strony. Na ścianie zewnętrznej obowiązuje brązowy ogranicznik, przy zejściu się nie zeskakuje.
   4. Sztuka Dyplomancji, VI.5+/6. Analogicznie do Syndromu, ale bez wychodzenia na ścianę zewnętrzną.
6. Górny Trawers, VI.2+. Trawers wschodniej ściany czołowej, bez korzystania z betonu i szpary pod nim.
   1. Wariant łatwiejszy — można korzystać ze szpary pod betonem.
7. Bouli-Bouli, VI.1+. Droga cały czas prowadzi w pobliżu krawędzi okapu dwoma ścianami: wewnętrzną (sufitem) i czołową. Na ścianie czołowej umowny ogranicznik stanowi betonowy łuk — chwytanie się powyżej niego jest niedozwolone.
8. Lewy filarek ściany czołowej, V. U góry wprost ścianką.
   1. VI.1+ (?). Pod łukiem do wysokości ceglanego „serka” za krawędzią filara, dalej przez „serek” i charakterystyczny duży poziomy chwyt do krawędzi mostu. Łatwiejszy wariant dopuszcza na starcie użycie ściany na lewo od filara, między filarem a łukiem (VI?).
9. Endżinówka, VI.3. Lewym filarkiem do charakterystycznego, położonego między betonowym łukiem a krawędzią okapu chwytu i z niego wprost w górę.
10. Zacięcie obok Gładkiej Ścianki, IV.
11. Mendozówka (Gładka Ścianka), VI+. „Ścianka z drzewkiem, krzakiem”. Lewa noga w charakterystycznym, niegdyś (przed „uzdatnieniem” przez pewnego mistrza dłuta) wyjeżdżającym wybraniu. U góry nie wolno korzystać ze szpary pod betonem i trzeba sięgnąć wprost do wyrwy tuż na lewo od zacięcia.
    1. Gładka Ścianka z Ogranicznikiem, VI.1+. 40-cm pasem na lewo od zacięcia (na prawo od brązowego ogranicznika).
    2. Wariant Gładkiej Ścianki, VI+. Tym razem prawa noga w charakterystycznym wybraniu.

Strona zachodnia

12. Trawersik, V+. Trawers południowej strony mostu. Droga służy do samotnego i pełnego samozaparcia trenowania buł. Obowiązuje generalna zasada nie chwytania się betonu. Na odcinku Trawersiku biegnącym ścianą wewnętrzną istnieje wariant „poniżej wielkich klam”, który można dodatkowo utrudnić nie używając najniższych stopni przy wejściu w Bartosówkę (przy samej ziemi). Poza tym Trawersik można też przejść stawiając nogi nie na wykutych stopniach, a na 1–2 mm krawądkach. Gdy Trawersik opuszcza ścianę wewnętrzną i wychodzi na świeże powietrze, można iść wyżej lub niżej — warianty o zbliżonych trudnościach. Brak informacji o przejściach z asekuracją; najbardziej znane utrudnienia to:
    1. Niski Trawersik („Poniżej wielkich klam”), VI.2+. Przejście wzdłuż ściany wewnętrznej pod naszkicowanym ogranicznikiem (poniżej wielkich klam), na ścianach zewnętrznych analogicznie do zwykłego Trawersiku.
    2. Trawersik Nieco Niższy, VI.2+. Przejście zewnętrznej części Trawersiku (tj. na ściance obok Bartosówki i dalej) pod ogranicznikiem. Najbardziej wartościowe w połączeniu z Niskim Trawersikiem (ok. VI.3).

Gdyński od zachodu (6.3 m) — Bartosówka.

13. Bartosówka, VI.1. Droga zaczyna się na ścianie wewnętrznej i prowadzi w górę, cały czas na lewo od linii spadku zacięcia zachodniej ściany czołowej (ściśle przestrzegać ogranicznika). Korzystając z odciągów na ścianie czołowej należy iść pod okapem, by w najdogodniejszym miejscu przewinąć się przez jego krawędź na ścianę czołową — łapiąc ogromną klamę, z której wprost do góry. Można używać chwytu pod betonem.
    1. Superbartosówka, VI.1+. Wolno korzystać tylko z górnych odciągów na ścianie czołowej — wyjście do nich z wielkiej dziury pod okapem.
    2. Hiperbartosówka, VI.2. Nie korzystając z żadnych odciągów na ścianie czołowej, pełznąc resztkami sił pod przewieszającym się i ziejącym straszliwą ekspozycją okapem, słabnącymi palcami trzeba wykonać przechwyt wprost do ogromnej klamy. Innymi słowy, należy wyjść spod okapu używając tylko chwytów leżących nad betonowym łukiem ściany czołowej.
    3. Przegląd Techniczny, VI.3. Hiperbartosówką do góry, na ścianę czołową, skąd trawers w lewo do największej przyklejonej klamy i wyjście do betonu. W trudniejszej wersji nie wolno używać klamy od Bartosówki (ale można za to jednego z odciągów — wejście Superbartosówką, VI.3+/4).
    4. Remont Kapitalny, VI.4. Sięgnięcie spod łuku wprost do przyklejonych chwytów i wyjście jak trudniejszą wersją Przeglądu Technicznego (bez klamy od Bartosówki).
    5. Epifania, VI.5. Wyjście spod łuku dopiero do największej z przyklejonych klam (biały ogranicznik) i dziurki na dwa palce, skąd bezpośrednio do betonu.
    6. Kotek który się Najeżył, VI.3+. Droga biegnie jak Sfera Marzeń, ale bez chwytania się szpary pod betonem.
    7. Ulica Sezamkowa, VI.4 (tylko w lewo). Wyjście spod łuku dopiero do najniższego z trzech dużych chwytów dokładnie na środku ściany czołowej, skąd przez Jedną i Dwie Dziurki do Trzech Dziurek (wszystkie te klamy zostały opisane przy drodze Gdyńskiej) i zejście Trzema Dziurkami na dół.
    8. Bardzo Lewa Bartosówka, VI.1+. Start około dwóch metrów na lewo od klasycznej Bartosówki; dwa przechwyty do klamy i trawers w prawo do krawędzi.
    9. Chichot Starca, VI.5/5+. Start razem z Bardzo Lewą Bartosówką, dojście do pierwszej z przykręconych klam, następnie trawers w prawo i wyjście Epifanią. Wolno korzystać z jednego chwytu położonego na ścianie zewnętrznej tuż poza białym ogranicznikiem Epifanii — skromnej brzytewki (częściowo zalepionej żywicą), której używa się jako kluczowego stopnia przy Remoncie Kapitalnym.
    10. Skowyt Babci, VI.5+. Start pomiędzy Chichotem Starca a Epifanią (z lewej brązowy ogranicznik, z prawej nie wolno korzystać z chwytów w połupaniu), od wyższej klamy jak Chichotem — tylko tym razem nie wolno pomagać sobie mikrobrzytwą na ścianie czołowej. Inaczej pisząc, należy trzymając się wszystkich ograniczników wyjść spod okapu dopiero do wielkiej doklejonej klamy na ścianie czołowej.
14. Trawers nad ścianą czołową. Rękami trzymać się betonu, nogi dowolnie. Wejście z półki nad ścianką obok Gdyńskiej, zejście na półkę nad ścianką obok Bartosówki — lub też odwrotnie.
15. Jakielówka, V. Zacięciem.
16. „Lewą częścią ścianki koło Bartosówki”, VI. Z prawej strony zielony ogranicznik, z lewej bez zacięcia.
    1. „Bardzo lewą częścią ścianki koło Bartosówki”, VI.1. Wąskim pasem na prawo od zacięcia przez charakterystyczne brzytewki, cały czas na lewo od brązowego ogranicznika.
    2. Międzylewa Ścianka koło Bartosówki, VI.1. Pomiędzy ogranicznikami od „Bardzo lewej części…” (lewy) i „Lewej części ścianki…” (prawy), wąsko.
17. Ścianka koło Bartosówki, IV. Mniej więcej środkiem ściany.
    1. Utrudnienie: z wielkiej klamy w kształcie litery „T” sięgnięcie aż do oznaczonego na czerwono chwytu (VI.2+). Z lewej strony zielony ogranicznik.
18. Ścianką w linii spadku jej środkowego filarka, dalej tymże filarkiem, IV-.
19. Prawy filarek ścianki koło Bartosówki.
20. Wąska ścianka, bez zacięcia i lewej krawędzi.
21. Ścianka za załomem, IV.
22. Trawers (Trawers na Gdyńskim), VI.3. Trawers północnych ścian mostu. Najtrudniejsza jego część, znaczona smugami magnezji, znajduje się na ścianie wewnętrznej. Część Trawersu biegnącą ścianką obok Gdyńskiej można dodatkowo utrudnić idąc poniżej narysowanego ok. 80 cm nad ziemią ogranicznika.
    1. Trawers z Ogranicznikiem, VI.4/4+. Przedłużenie ogranicznika ze ścian zewnętrznych mostu na jego ściany wewnętrzne (tylko na lewo od rysy). Jeden trudny ruch.
23. Ścianka z hakodziurami, III+. Warianty utrudniające:
    1. Wyjście ścianką używając jako jedynego „chwytu” jej lewej krawędzi.
    2. Wyjście z wyższej (prawej) hakodziury od razu do betonu.
    3. Wyjście z półeczki obok prawej hakodziury od razu do betonu.
24. Wąska ścianka, V-. Wyjście bez użycia jej lewego zacięcia i prawej krawędzi.
25. Schody, II+. Lewym, postrzępionym ograniczeniem ścianki obok Gdyńskiej, droga głównie zejściowa.
26. Stalowe Paluszki, VI.3. Droga prowadzi lewą częścią ścianki obok Gdyńskiej (na lewo od wspomnianej przy jej opisie wielkiej prostokątnej klamy), przez dwa charakterystyczne chwyty: wąską brzytewkę i maleńki chwycik na dwa palce, znajdujący się tuż przy lewej krawędzi ściany.
27. Ścianka obok Gdyńskiej, V. W górnej części tej ścianki można wyróżnić trzy kluczowe chwyty: doskonale widoczną wielką prostokątną dziurę po cegle, na prawo od niej charakterystyczny chwyt o szerokości pół cegły, tzw. Orzeszek (niegdyś mocno wyszczerbiony zębem czasu, odtworzony za pomocą betonu); na lewo i w górę, ok. 10 cm pod betonem, słabo widoczną nawet z drogi, 2-cm szerokości wygodną brzytwę. Wariant normalny dopuszcza użycie wszystkich chwytów.
    1. Krwawa Pięść, V+. Należy wyjść z wielkiej prostokątnej klamy do brzytwy, bez użycia Orzeszka.
    2. Z wielkiej prostokątnej dziury sięgnięcie od razu do betonu, bez użycia Orzeszka i brzytwy, VI+.
28. Ściek, VI.3. Bardzo wąskim pasem (ok. 20 cm) na lewo od zacięcia koło Gdyńskiej, w górze dynamicznie; brązowy ogranicznik z lewej strony.
29. Zacięcie obok Gdyńskiej, IV+. Wejście w ściankę obok Gdyńskiej na lewo od linii spadku zacięcia tej ściany i ściany czołowej. Wprost do góry ścianką, a potem zacięciem, używając na ścianie czołowej wybitnej okrągłej dziury, tzw. Dziupli („Lewej Dziupli” — opis przy drodze Gdyńskiej).
    1. Droga przez Dziurkę, IV+. Jedna z historycznych dróg na murkach; przebieg w zasadzie bardzo zbliżony do „zacięcia obok Gdyńskiej” — różnica polega jednak na tym, że u góry (tj. za Lewą Dziuplą — patrz opis drogi Gdyńskiej) należy podążać do góry wprost ścianką (nie używając betonowej półki). Drogę można też zacząć jak Gdyńską i tylko w trudnościach uciec na ściankę obok Gdyńskiej.

Gdyński od zachodu (6.3 m) — Gdyńska.

30. Gdyńska, VI. W lewej części ściany czołowej, pod przecinającym ją w połowie betonowym łukiem, znajdują się kolejno, patrząc z dołu od lewej łukiem w prawo do góry (zawiłe, prawda?):
    • Dziupla — Lewa Dziupla (po drugiej stronie krawędzi, na suficie, znajduje się bliźniacza, głębsza Prawa Dziupla);
    • pionowa pięciocentymetrowa porowata brzytewka, z dołu właściwie niewidoczna, znajduje się ona nieco wyżej i w prawo od Dziupli;
    • Trzy Dziurki, trzysegmentowa wyrwa po cegłach;
    • Dwie Dziurki;
    • Jedna Dziurka (właściwy chwyt znajduje się tuż nad krawędzią okapu);
    • duży chwyt w dachu (na wysokości Jednej Dziurki), tzw. Klama od Srujdy;
    • brzytewka; poziomy, ostry chwyt położony nieco poniżej betonowego łuku, blisko jego środka — droga „przez brzytewkę” może być utrudniającym wariantem do każdej drogi;
    • trzy duże chwyty znajdujące się mniej więcej pośrodku ściany czołowej, najniższy z nich (znajdujący się tuż nad krawędzią okapu) to tzw. Klama od Ulicy Sezamkowej;
    • wielki chwyt w dachu, dokładnie w jego kulminacji, tzw. Klama od Stromby.
    Droga Gdyńska prowadzi ścianą wewnętrzną, cały czas na prawo od linii spadku krawędzi sufitu (lub też linii spadku zacięcia). Spod przewieszki długim, wyciągającym przechwytem należy sięgnąć do niewidocznej Lewej Dziupli, leżącej na ścianie czołowej. Dalej (cały czas uważając by nie stanąć za bardzo na lewo) wyjście na ścianę czołową (Trzy Dziurki), którą wprost w górę do betonu.
    1. Gdyńska z Przewieszką, VI+. Do Trzech Dziurek jak normalną Gdyńską, dalej trawers z rękami nad, a nogami pod okapem. Przechwyt do Dwóch Dziurek, potem do ogromnej klamy, skąd wprost w górę. Droga bardzo atrakcyjna — duże wywieszenie przy stosunkowo niewielkich trudnościach.
    2. Supergdyńska, VI.1. Jak Gdyńska z Przewieszką, ale bez użycia żadnej z dziupli.
    3. Hipergdyńska, VI.2. Do ogromnej klamy razem z Supergdyńską, potem trawers w prawo jeszcze kawałek, do brzytewki. Wyjście od razu do betonu z prawej ręki trzymanej w brzytewce.
    4. Gdyńska z Dużą Przewieszką, VI.2. Do jednej dziurki razem z Gdyńską z Przewieszką. Stąd na środek łuku do trzech ewidentnych klam i z pomocą (niekoniecznie) największego z przyklejonych chwytów w górę, do betonu.
    5. Trzy Dziurki, VI.1+. Ścianą wewnętrzną, która szybko staje tu się mocno przewieszonym sufitem należy wyjść tak wysoko, żeby przechwycić się dopiero do Trzech Dziurek. Dalej jak Gdyńska z Przewieszką. Zarówno w tej, jak i każdej z kolejnych dróg zabronione jest korzystanie z wielkiej dziupli w okapie (tzw. Prawej Dziupli).
    6. Dwie Dziurki, VI.2. Opisaną przy Trzech Dziurkach przewieszoną ścianką wewnętrzną idzie się podobnie, jednak tym razem przechwyt dopiero do Dwóch Dziurek. Z nich do ogromnej klamy (Jedna Dziurka) i w górę.
    7. Jedna Dziurka, VI.2+. Ze ściany wewnętrznej sięgnięcie wprost do olbrzymiej klamy, tzw. Jednej Dziurki. W trudniejszej wersji nie wolno używać wąskiej brzytewki wysoko na krawędzi łuku.
    8. Zero Dziurek, VI.4. Bez korzystania z jakiejkolwiek z „dziurek”, spod okapu wyjście dopiero do najniższego chwytu na środku ściany zewnętrznej (tzw. Klama od Ulicy Sezamkowej). Utrudnienia jak przy Jednej Dziurce.
    9. Chrześcijańska Awangarda, VI.4. Do Jednej Dziurki wyjście z odciągu położonego w przewieszeniu powyżej brzytewki wspomnianej przy opisie Jednej Dziurki. Chwytanie za brzytewkę lub za odciąg „normalny”, tj. używany np. do łatwiejszego przejścia Jednej Dziurki jest niedozwolone. Na wyjściu należy ominąć chwyt położony pomiędzy klamami jednej dziurki, a chwytem znajdującym się bezpośrednio pod betonem.
    10. Ciasteczkowy Potwór, VI.2+. Do odciągu pod łukiem wyjście trudniejszą wersją Jednej Dziurki. Stąd przechwyt do położonej w pobliżu betonu nad ścianką obok Gdyńskiej klameczki, skąd nie używając stopni (nogi na tarcie) należy wyjść do góry (jak normalną Gdyńską).
    11. Prawa Gdyńska, trudności zależne od wariantu (od VI.2). Start na prawo od normalnego wejścia w Gdyńską (przez dziurkę z Trawersu). Dalej w lewo przez dwa niższe z trzech ewidentnie kutych chwytów. Nie wolno używać zamagnezjowanego stopnia (chwyt na dwa palce z Trawersu) po lewej. Trudności reguluje kilka ograniczników, w górze wychodzić można dowolną wersją Gdyńskiej.
    12. Dla Ani, VI.2+. Jak Prawa Gdyńska, ale ze wspomnianych dwóch chwytów sięgnięcie jeszcze wyżej, do wykutej klamy. Wyjście z przewieszenia Trzema Dziurkami.
    13. Strzały na Broadwayu, VI.3+. Start na prawo od krawędzi okapu (z dziurki i obłego chwytu z Trawersu), skąd na ukos w górę do Klamy od Srujdy, następnie poprzez Klamę od Stromby na środku dachu wyjście spod okapu. W tzw. wersji „dla mocarzy” wolno korzystać tylko z jednego z chwytów (środkowego) znajdujących się na ścianie czołowej.
    14. Sfera Marzeń, VI.2+. Droga biegnie ścianą czołową murka, analogicznie do Górnego Trawersu po przeciwnej stronie. Wejście drogą Gdyńską, zejście Bartosówką; na prawo od największego z przyklejonych chwytów wolno używać szpary pod betonem.
    15. Prawo Efektu, VI.4. Spod okapu (z Klamy od Srujdy) sięgnięcie do dziury na jeden palec i z niej oraz znajdującej się dokładnie na linii betonowego łuku brzytwy wyjście do betonu.
    16. Stromba, VI.5+. Korzystając z małego chwytu na krawędzi okapu używanego na ogół do przejścia Jednej Dziurki wyjście (strzał) do Klamy od Srujdy i poprzez wielki chwyt znajdujący się dokładnie w środku dachu (tzw. Klama od Stromby) zejście Chichotem Starca z drugiej strony (bez wychodzenia na ścianę zewnętrzną).
    18. Srujda, VI.5+/6. Początkowo jak Stromba, ale zamiast do klamy w środku dachu należy sięgnąć na zewnątrz do najniższego chwytu na środku ściany zewnętrznej (Klamka od Ulicy Sezamkowej), skąd do wielkiego dolepionego chwytu, a następnie bezpośrednio do betonu u góry.
31. Akuku, VI.1+ 3A0 (tylko przy komplecie spitów). Północną ścianą wewnętrzną, którą biegnie Trawers przerzyna w środku dość wyraźna rysa. Rysą tą w górę i dalej w jej przedłużeniu do trzeciej pętli. Pętle są początkiem następnej drogi.
32. Hakówka na suficie, A1 (wejście VI). Jedna z nielicznych na brętowskich murkach kompletnie wyposażonych dróg hakowych (7 spitów, rynna). Droga zaczyna się klasycznie rysą, następnie biegnie sufitem, przewija się przez krawędź ściany czołowej w jej najwyższym punkcie i środkiem tej ściany wychodzi do betonu.
    1. Wariant, A1. Droga wyprowadza z Trawersiku pod krawędź ściany czołowej. Do przejścia drogi nie są wcale konieczne ławeczki — wykute klamy oraz dosyć duże pętelki pozwalają na przejście „prawie klasyczne” (3A0, ok. VI.3).

[ Zobacz: Gdyński (Drugi Czerwony, Mały) w Galerii ]